Nie da rady, Budhi. Kup sobie nowe.
Ile bierzesz za naprawę?
Najmniej jedną rupię.
Napraw go za pół rupii.
Wystarczy mały gwoździk.
Zabieraj go.
Nie będę robił za pół darmo.
Nie wymagaj tego ode mnie.
Masz pół rupii.
Zabierz to. Kup sobie coś do picia.
Za pół rupii? Nikt mi nie sprzeda.
Sam sobie coś kup.
Jitya, ty jeszcze tu? Chcesz, żeby cię skorpion ugryzł?
Będzie padać. Zmykaj do domu.
Jitya.
Mówiłam ci, żebyś wieczorem nie wychodził.
Co za nieposłuszny dzieciak.
Chodź do domu.
Zaraz wrócę, mamo.
Po co idziesz na deszcz, Hanmantya?
Poczekaj, aż przestanie padać.
Cierpliwości.
Nieźle leje.
Pójdę do lichwiarza i sprawdzę, jaki mamy dług.
Później pójdziesz.
Drugi ojciec.
- Już wstałeś, Sudama? - Zaraz przyjdę na herbatę.
Daj mi chwilę.
Daj mi proszę cukru za dwie rupie
i pudełko zapałek.
Nikt nie sprzedaje cukru za dwie rupie.
Patrzcie ją.
Shevanti.
Daj mi mleka za dwie rupie.
Mala, daj Budhi trochę mleka.
Proszę.
Świeży chleb! Kupujcie świeży chleb!
Uciekaj, mleko nie jest dla ciebie.
Uciekaj, no już.
Ahmed.
Daj mi dwa świeże chleby. Najmiększe, jakie masz.
Twardego nie dam już rady ugryźć.
Jest mięciutki jak masełko.
Zamocz w herbacie, rozpłynie ci się w ustach.
Mój chleb jest zawsze świeży.
Świeży chleb! Kupujcie świeży chleb!
Robisz herbatę? Mogę się przyłączyć?
Zawsze wyczujesz, kiedy robię herbatę.
Wejdź, dam ci trochę.
Bo inaczej mnie przeklniesz.
Proszę.
Herbata wystarczy. Chleb zjedz sama.
Poczęstuj się.
Nie chcę jeść sama.
W towarzystwie lepiej smakuje.
Nie daj się prosić.
Budhi.
Masz takie szorstkie dłonie. Dlaczego ich nie nakremujesz?
Szorstkie jak kora drzewa.
Niech sobie będą szorstkie.
Co ja jestem, gwiazda filmowa?
Pij herbatę.
Po co mi chleb, kiedy mam taką herbatę?
Jest pyszna, jak zawsze.
To może codziennie ją tam pij?
Po co masz pić u siebie w domu?
I jeszcze chodzi i gada wszystkim, jaką to cudowną herbatę Budhi robi.
I na kremy do rąk ją namawia.
A co z dłońmi twojej żony? To cię w ogóle nie interesuje.
Dbaj o nią, chłopcze.
Powiedz jej, że przychodzisz tu, żebym miała towarzystwo do herbaty.
I nie bądź wyniosły, bo utrze ci kiedyś nosa.
Co za dziecinada.
Ale piją, ale siorbią.
Nie musisz przypadkiem iść wypasać kozy?
Czy będziesz cały dzień popijał herbatkę z Budhi?
Daj jej trochę kremu do rąk.
- Nie trzeba. - Weź, proszę.
Ona jest dobrą kobietą. Idź już.
Przepraszam.
- Bardzo padało w nocy. - To prawda.
Przeciekał ci dach?
Tylko trochę, podstawiłam wiadro.
W kuchni jest wczorajszy chleb.
Weź go do domu.
Chłopcy na pewno go nie zjedzą.
Parvati.
Pozmywasz później. Najpierw zjedz coś.
Dobrze.
Budhi, jesteś?
Tak.
Jestem bardzo zmęczona.
Miałam dziś dużo zmywania.
Ale ich to nie obchodzi.
Ma być pozmywane i już.
Jakby codziennie mieli ucztę.
Odpocznij. I nie rozpalaj dziś w piecyku.
Dlaczego?
Czyżbyś zapraszał mnie na kolację do siebie?
Twoja żona ci tego nie daruje.
Ja nie jestem twoim wrogiem.
To wy ciągle ze mnie żartujecie, przyprawiacie mnie o ból głowy.
Jak się dwie baby zejdą, nie ma mowy, żeby się nie kłóciły.
Nieważne miejsce i czas.
- Za chwilę do ciebie przyjdę. - Dobrze, czekam.
Dziś jest wieczór wyborczy.
Przyjedzie pan Uttamrao. Będzie poczęstunek.
Kiedy będzie przemowa?
Jak tylko ludzie się zejdą.
A ponieważ będzie poczęstunek, zejdą się szybko.
Inaczej nikt by tam nie przyszedł.
Idziemy po wieczornych wiadomościach. Do zobaczenia.
Kolejna samobójcza śmierć rolnika w okręgu Vidarbha.
Hanumant Pawar, młody rolnik z Yavatmal,
powiesił się.
Prawdopodobną przyczyną był brak zgody kredytodawcy
na umorzenie części długów i udzielenie kolejnej pożyczki.
Jednak oficjalnie nie potwierdzono ani nie zaprzeczono,
że ta odmowa była powodem śmierci rolnika.
Po kremacji męża możesz się zacząć pakować.
Wracasz ze mną do domu.
Weź wszystko, co masz: biżuterię, pieniądze...
Nie możesz do końca życia mieszkać ze starą teściową.
Nie masz dzieci. Znajdę ci nowego męża.
- Ale co się z nią stanie? - To co musi.
Budhi.
Daj spokój.
Zjedz coś.
Przenieś się do mnie.
Jego już tu nie ma.
Chcesz się zagłodzić na śmierć?
Zrób to dla mnie.
Zjesz u mnie trochę chleba.
Proszę cię.
- Sudama? - Słucham?
Czy dziś jest Święto Niepodległości?
Słyszę piosenkę Ghandiego.
To przez wybory.
Kogo dziś obchodzi Ghandi?
Skoro grają tę piosenkę, znaczy, że jedzie kandydat.
Już 20.00. Nie ma żywej duszy.
Musimy sprowadzić tu ludzi, bo szef się wścieknie.
Budhi.
Pospiesz się.
Szykujesz się, jakbyś szła na wesele.
Ładnie wyglądasz. Chodźmy.
Idziemy.
Zaczekaj. Włóż to we włosy.
Nieczęsto nas proszą na takie spotkania.
Chodźmy już.
- Ja też poproszę. - I ja.
Dokąd się wybieracie?
Nie idziecie na spotkanie wyborcze?
Właśnie tam zmierzamy.
A ty?
Podwiozę was. Wsiadajcie.
- Do samochodu? - A gdzie indziej?
Usiądź z przodu, Budhi.
Ty z rodziną usiądź z tyłu.
Jak myślisz, kiedy zaczną?
Cicho bądź. Chyba że wolisz wrócić do swojej roboty.
Kamyki gniotą mnie w tyłek.
Długo jeszcze mamy czekać? Przyszedłem się najeść.
Nie widzę żadnego jedzenia.
- Oszukali nas? - Może mają gdzieś z tyłu.
Gdzie Budhi poszła?
Wysiadła z samochodu z nami?
Czy wróciła do domu?
Musi gdzieś tu być. Dlaczego tak się o nią martwisz?
- Idź, poszukaj Budhi. - Budhi została w samochodzie.
Naprawdę? Ona jest niemożliwa.
Gdzie ona może być?
- Po co przywieźli tu tę krowę? - Kto wie?
Może podadzą mleko do herbaty.
Głupku. Krowa to ich wyborcze logo.
Szczęściara, dostała za to paszę.
Ona dostała paszę, my dostaniemy kolację.
Pan Uttamrao przyjedzie za pięć minut.
W trakcie jego wystąpienia prosimy państwa o uwagę.
Po wystąpieniu podamy posiłki. Dopiero wtedy możecie iść.
Ta Budhi jest niemożliwa.
Ty nie jesteś lepszy.
- Co? - Dlaczego tak się o nią troszczysz?
Nie zauważyłeś nawet, że mam we włosach kwiaty.
Ciągle tylko Budhi, Budhi.
Ślicznie wyglądasz.
Budhi, chodź tu.
- Uttamrao Jadvah. - Niech nam długo żyje.
- Uttamrao Jadvah. - Niech nam długo rządzi.
- Uttamrao Jadvah. - Niech nam długo żyje.
- Uttamrao Jadvah. - Niech nam długo rządzi.
- Uttamrao Jadvah. - Niech żyje nam.
Budhi, krzycz razem z nami.
- Uttamrao Jadvah. - Niech nam długo rządzi.
- Uttamrao Jadvah. - Niech nam długo żyje.
Nasz przywódca, pan Uttamrao Jadvah, powie teraz kilka słów.
- Uttamrao Jadvah. - Niech nam długo żyje.
Bracia i siostry, którzy przyszliście na spotkanie ze mną.
Staję przed wami w pięknej wsi Phoolumbari.
Przybyłem prosić was o błogosławieństwo.
Przy poprzednich wyborach udzieliliście mi go.
Jak wiecie, nasz kraj jest w głębokim kryzysie.
Wszędzie szerzy się korupcja.
W ramach protestu Anna Hazare rozpoczęła głodówkę.
Zapewne widzieliście w wiadomościach.
Też to widziałem.
W naszym kraju rząd nie wspiera ubogich.
Nie mają go też rolnicy.
Nigdzie nie widzę jedzenia.
Żadnych ognisk, pieców.
Zebrali tu cały tłum i zrobili z nas głupców.
Nie sądzę.
Pewnie schowali gdzieś to jedzenie.
Pewnie tak.
Przyjaciele, bez pieniędzy nic w tym kraju nie działa.
Tak jest wszędzie na świecie.
I właśnie to chcę zmienić.
Jeśli wy też chcecie to zmienić, musicie...
zagłosować na krowę.
Ghandi dał nam wolność.
Pandit Nehru pomógł nam stanąć na nogi.
A ja?
Sprowadziłem do waszej wioski prąd.
Dałem wam żarówki.
Nie było tu wcześniej autobusów.
Utworzyłem linię autobusową z Digras.
Przed nami jeszcze długa droga.
Wasze dzieci potrzebują komputerów.
Obama powinien tu przyjechać, bo zobaczyć wasze postępy.
Ale kiedy nastąpią?
Kiedy przyjdzie postęp? Kiedy wybierzecie mnie ponownie.
Dlatego też proszę was
o głosy na krowę.
Nie zapomnijcie.
Wiem, że jesteście głodni.
Pokornie was proszę,
oddajcie swoje głosy na waszego Uttamrao.
Napełnijcie do syta swoje żołądki, weźcie jedzenie na później.
Głosujcie na krowę, pozwólcie mi się reprezentować.
Niech żyją Indie. Niech żyje Maharashtra.
Niezła przemowa.
- Dajcie mi jeść. - Mi też, jestem głodny.
- Ja pierwszy. - Nie, ja.
Spokojnie, wszyscy się najecie.
Szefie, o tę wioskę możesz się nie martwić.
Wszystkie głosy są twoje.
Oni zagłosują tak, jak my im rozkażemy.
Nikt nam się nie sprzeciwi. Wygraną masz jak w banku.
Dobrze.
Przynieście wodę.
- Ja też poproszę. - Ja też.
Nie otwieraj tego tutaj. Zjemy w domu.
- Nie wszystko na raz. - Chodźmy tędy.
Jitya, chodź szybko.
Budhi.
Patrz, oni rozdają pieniądze. Idziemy.
- Proszę czekać na swoją kolej. - Przechodźcie dalej.
Proszę tędy. Pojedynczo.
Musimy wygrać, rozumiecie?
Robiłeś zdjęcia podczas przemowy?
- Wyłącz teraz aparat. - Dlaczego?
Jeśli zrobisz mu teraz zdjęcie, będziemy mieć kłopoty.
Przestań, nie jestem głupi. Wiem, kiedy mogę robić zdjęcia.
Odłóż to teraz.
Idź mu powiedz,
że syn tej kobiety, rolnik, powiesił się rok temu.
Pokazywali to w telewizji. Idź mu powiedz.
- Głosujcie na krowę. - Proszę przechodzić.
Syn Budhi powiesił się w zeszłym roku.
W telewizji był o tym reportaż,
bo jej syn był rolnikiem.
Tak?
Proszę tu podejść, Budhi.
Jadła już pani?
Pobłogosław mnie, abym wygrał te wybory.
Zrób zdjęcie.
- Proszę tędy. - Kontynuujmy.
Głosujcie na krowę.
Wszyscy dostaniecie pieniądze.
Dzięki bogom.
Chociaż jeden dzień odpoczęłam i nie musiałam gotować.
Zawsze sama przyrządzam jedzenie, a to takie nudne.
Już taka rola kobiet.
Dziś nakarmił nas Uttamrao,
ale każdego innego dnia musimy same gotować.
Gdzie dzieci?
Zjadły wcześniej. Śpią już.
Ryż jest pyszny.
Jedzenie zawsze lepiej smakuje, gdy przyrządzi je ktoś inny.
Wyrzuć to, Budhi. To tylko kawałek papieru.
Zostawię go. Może się do czegoś przyda.
Ładny papier.
Budhi...
Ten papier i wszystkie, które dał ci Uttamrao, schowaj je dobrze.
Albo noś zawsze przy sobie.
W wiosce jest wielu złodziei.
Jak to? Przecież wszystkim dał pieniądze.
Tak, ale innym dał banknoty sturupiowe.
Tobie dał tysiącrupiowe.
Dlatego powinnaś uważać.
Przecież uważam.
Ale ciągle zaglądasz do portmonetki.
Zbierajmy się.
Jutro trzeba wcześnie wstać.
Dziesięć.
Sto.
Tysiąc.
Tysiąc rupii.
Yeshwantya.
Nie sprzedam ci więcej cukru za dwie rupie.
Ludzie gadają, że dostałaś 1000 rupii.
Więc mam teraz kupić cukru za 1000 rupii?
Czy ja szykuję wesele?
Shevanti?
Daj mi trochę mleka.
Słyszałam, że dostałaś 1000 rupii.
Może kup litr mleka? Jest takie pyszne, tłuste.
Do herbaty nie potrzebuję dużo mleka. A kąpać się w nim nie będę.
Potrzebuję tylko trochę.
Proszę, daj mamie.
Budhi.
Kupisz ode mnie trochę chleba?
Ludzie mówią, że Uttamrao dał ci 1000 rupii.
To znaczy, że mam teraz wykarmić całą wioskę?
Sprzedawaj ten swój chleb.
Wszystkich interesują moje pieniądze.
Sudama.
Dzień dobry.
- Co ty tu robisz, Budhi? - Ty jeszcze śpisz?
Nie pora iść już do domu? Masz ochotę na herbatę?
Na herbatę? Tutaj?
Skąd wziąć tu herbatę?
Masz trochę wody. Potem dostaniesz herbaty.
Czy dziś jest wietrznie?
Codziennie jest.
Urządziłeś tu sobie drugą kuchnię.
Masz też gdzieś tu drugą żonę?
Nie śmiej się ze mnie.
Opieka nad jedną żoną w zupełności mi wystarcza.
Budhi...
A nawet gdybym miał drugą żonę, przeszkadzałoby ci to?
Masz jedną, wyjątkową żonę.
Po co ci druga?
Sudama, bierzesz mleko od cudzych kóz.
Ludzie cię nie przeklinają?
Dlaczego mieliby?
Codziennie doję inną kozę.
Proszę. Napij się.
Tak samo dobra, jak twoja?
Jest pyszna. Lepsza od mojej.
Powiedz mi, dlaczego tu przyszłaś?
Wiem, że nie chodziło o spacer.
Sudama...
Pojedź ze mną jutro na targ do Digras.
Po co?
Pękło mi szkło w okularach.
A ramkę ze zdjęciem Hanmantya też trzeba naprawić.
Potrzebuję nowe sari i nową bluzkę.
I jeszcze kilka drobiazgów.
- Na targu będą tańsze. - Dobrze.
Muszę też kupić koszulę dla syna i nowe sari dla synowej.
No i ubrania dla wnuków.
Ale mam banknoty po 1000 rupii.
Nie chcę jechać tam sama. Boję się, pojedź ze mną.
Oszalałaś? To chyba przez te pieniądze.
Przecież twój syn nie żyje.
Synowa przeniosła się do rodziców. I nie masz wnuków.
Bóg daje, Bóg zabiera.
Taka jego wola.
Gdybym dostała te pieniądze wcześniej,
mój syn żyłby dzisiaj.
Zabił się i zostawił starą matkę.
Ale mam drugiego syna.
Drugiego?
Tak, siedzi obok mnie.
Właśnie poczęstował mnie herbatą z kozim mlekiem.
Chcę mu kupić kilka rzeczy.
Dlaczego tak bardzo chcesz wydać te pieniądze?
Przydadzą ci się, jeśli zachorujesz.
Nie ma potrzeby jechać do Digras. Nie pojedziemy tam.
Ręce aż cię świerzbią, żeby wydać te pieniądze.
Mogę się rozchorować. W końcu jestem starą, samotną kobietą.
Kiedy już umrę, nikt o mnie nie będzie pamiętał.
Dobry człowiek dał mi pieniądze, więc kupię nowe sari.
Przed chwilą mówiłaś,
że masz drugiego syna, który właśnie dał ci herbatę.
A teraz mówisz, że nie masz na świecie nikogo.
Tak ci spieszno wydać te pieniądze.
Ale ja się nie zgadzam.
Jeśli nie chcesz ze mną jechać, nie jedź.
Pojadę sama, nie boję się tygrysów.
Budhi.
Budhi!
Posłuchaj mnie.
Budhi!
Bilety, bilety.
Proszę zrobić mi trochę miejsca.
Staruchu, naplułeś na mnie!
Dokąd pani jedzie?
Poproszę bilet do Digras.
Nie, dwa bilety, dla mnie i dla niego.
Przepraszam.
Proszę.
Budhi, ja już dostałem swoją wypłatę.
Chcesz mi dać drugą?
Daj mi 12 rupii.
Masz tysiąc rupii, ale nie szanujesz drobnych.
Nie zważasz na drobne, bo masz grube.
Proszę, wasze bilety.
Bilety, bilety. Przyjmuję tylko drobne.
Złożyłam ofiarę rzecznej bogini.
Złóż ręce do modlitwy.
Chodźmy najpierw do optyka.
Będę widziała, co kupuję.
To tutaj.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, w czym mogę pomóc?
Pękło mi szkło. Potrzebuję nowego.
Wymień szkła w tych oprawkach. Trójki.
Usiądźmy.
Jesteś głodny?
Skończmy najpierw z okularami. Wtedy pójdziemy zjeść.
Proszę.
- Ile płacimy? - Czterdzieści rupii.
To jakieś żarty?
Dopiero otworzyłem sklep.
Zróbcie pozostałe zakupy i przyjdźcie tu z drobnymi.
Chwileczkę.
- Daj spokój. - Nie martw się, oddasz mi później.
Proszę. Idziemy.
Ile będzie kosztowała wymiana szkła w tej ramce?
Ramkę też trzeba wymienić.
Jest w kiepskim stanie.
Przy wymianie szkła może się połamać.
Razem będzie 70 rupii.
Dobrze.
Mam nadzieję, że będzie miał jak wydać.
Spokojnie.
Jeśli nie, rozmienimy w sklepie z ubraniami.
Nie martw się.
To mój syn.
- Proszę. - Nie ma pani drobnych?
Nikt nie chce mi rozmienić.
Chcę jeszcze kupić sari.
Rozmienią mi i wtedy panu zapłacę.
Proszę zostawić zdjęcie i wrócić po nie z drobnymi.
Tu sprzedają sari. Po drugiej stronie ulicy.
- Idziemy. - Sudama...
Nie mamy wyjścia. Ja już nie mam pieniędzy.
Chodźmy po to sari. Wrócimy tu.
Idziemy. Do widzenia.
Jakie kolory lubi twoja żona?
Przestań, nie trwoń pieniędzy.
Powiedz mi, bo inaczej sama coś wybiorę.
Dla dzieci też coś wybierz.
I koszulę dla siebie.
Uparta z ciebie staruszka.
Co miesiąc powinni organizować takie wybory.
To będzie 760 rupii.
Mahadev, potrafisz odróżnić oryginał od falsyfikatu?
Czy ten pasek nie powinien być węższy?
Ten wygląda inaczej.
Trafiają do nas takie okazy z Pakistanu.
- Pisali o tym w gazetach. - To niemożliwe, jest prawdziwy.
Syn tej starszej kobiety powiesił się.
Mówili o tym w telewizji.
Dlatego pewien dobry człowiek dał jej 1000 rupii.
A wy mówicie, że to fałszywka?
Powiedzcie mi, dlaczego bogacz dałby jej fałszywe pieniądze?
Zgadza się. Dostałam te pieniądze od niego.
Nie mogę go przyjąć.
Zostawcie ubrania i wróćcie z drobnymi pieniędzmi.
Wtedy dam wam ubrania.
Dlaczego pan to robi?
Czy my jesteśmy obcy? Pochodzimy z Phoolumbari.
Zawsze przyjeżdżamy tu na zakupy.
Oczywiście.
Możecie kupić te ubrania.
Ale jeśli to jest fałszywka, stracę 1000 rupii.
I ubrania.
Ten banknot nie jest fałszywy.
Panie posterunkowy!
O co chodzi?
Panie Shinde, proszę na to spojrzeć.
Prawdziwy czy fałszywy?
Ta staruszka mi go dała.
Ale patrząc na nią, wątpię by był prawdziwy.
Proszę pana, jeśli ten banknot panu nie odpowiada,
proszę wziąć inny. Dla mnie one są takie same.
Kobieto,
kto dał ci te nowiutkie banknoty?
- Pan Uttam... - Nie pytałem pana.
Pytałem panią, proszę odpowiedzieć.
Niech pani mówi. Kto je pani dał?
W naszej wiosce było spotkanie przedwyborcze.
Dał mi je ten polityk, który przemawiał.
Który polityk?
Skąd mam to wiedzieć? Rozdawał wszystkim pieniądze.
Tak?
Jak on się nazywa?
Pan Uttamrao Jadhav.
Przyjechał do Phoolumbari, by przemawiać.
Oferowanie pieniędzy lub ich przyjmowanie jest w trakcie wyborów przestępstwem.
Wy dwoje.
Pójdziecie ze mną i złożycie skargę.
Za mną.
Proszę nas puścić.
Dlaczego nas, biedaków, zmuszacie do składania skargi?
Budhi, zapomnij o tych pieniądzach. Za dużo z nimi zamieszania.
Nic z tego. Idziecie ze mną na posterunek.
Proszę je wziąć.
A my wracamy do domu. Chodź, Budhi.
Nie tak szybko, cwaniaczki.
Oboje idziecie ze mną na posterunek.
Rusz się, staruszko.
Jazda.
POSTERUNEK POLICJI W DIGRAS
Wy dwoje.
Ile macie tych banknotów?
Tylko te cztery.
Pan Jadhav dał je tej pani.
Dlaczego szkalujecie dobre imię pana Jadhava?
Te pieniądze pochodzą z Pakistanu. Widzę po numerach.
Mówcie prawdę.
Ile ich macie jeszcze?
Ciągle powtarzają to samo.
Że dostali je od pana Jadhava.
Niech posiedzą tu trochę. Później zdecydujemy, co robić.
Złożył pan już przecież skargę.
Czego pan jeszcze ode mnie chce?
Minął już tydzień i nic się nie zmieniło.
Sądzi pan, że nie mamy co robić? Że tylko panem się zajmujemy?
Pan się skarży, my kogoś łapiemy, i tyle?
Drogi panie, musimy przeprowadzić śledztwo.
Ten człowiek złożył właśnie skargę na pana.
I co, mam pana zamknąć?
Ale to on mi przysparza kłopotów. A teraz skarży na mnie?
Sąd zdecyduje, kto komu przysparza kłopotów.
Każdy ma prawo złożyć skargę.
Proszę wrócić za tydzień.
Shinde!
Powiedz Naryi, że jest na niego skarga.
I że go wzywam.
Już prawie wieczór.
Musimy wracać.
Później nie będzie jak.
Poprośmy inspektora, by nas zwolnił.
Dobrze.
Niech weźmie sobie te pieniądze.
Budhi.
Zapłaciłem za twoje okulary.
I nie mam już pieniędzy.
Jak zapłacimy za bilety?
- Powinno wystarczyć. - Tak.
Chodźmy do niego.
Wydają się w porządku.
Nie doceniasz Pakistańczyków. Są mistrzami podróbek.
Może są prawdziwe, a może nie.
Ale ten Ghandi tutaj jest idealny.
Proszę pana?
Wracajcie na miejsce i czekajcie na wezwanie.
Robi się późno. Dzieci na mnie w domu czekają.
Może pan zatrzymać te pieniądze, ale proszę nas puścić.
Kto je wam dał i ile ich jeszcze macie?
Powiedzcie prawdę, a was puścimy.
Przysięgam.
Pan Jadhav osobiście dał je Budhi.
- Dostała je od pana Jadhava? - Tak.
Wracać na ławkę.
To wszystko moja wina.
Jesteś tu przeze mnie.
Chyba oszalałam.
Ale to ja cię namówiłem na to spotkanie.
I ja powiedziałem Uttamrao o twoim synu.
Gdyby nie to, nie dostałabyś 1000 rupii.
I nie byłoby nas tu dzisiaj.
Świetnie, to dziś imprezujemy.
Santya, zamów kurczaka i chleb.
Idź do restauracji Razakbhaia.
Robi się ciemno. Wypuść ich.
Biedaków nie należy przyzwyczajać do wysokich nominałów.
Inaczej demokracja nie przetrwa.
Czy naszym zadaniem nie jest ochrona demokracji?
Shinde, nie zapomnij o alkoholu.
Ghandi był za prohibicją.
Ale bez niego nie kupisz alkoholu.
- Uttamrao Jadhav. - Niech wygra.
Zwycięstwo dla Uttamrao Jadvah.
Czy to nie on dał mi pieniądze?
- Proszę pana! - Zwycięstwo dla Uttamrao Jadvah.
- Budhi. - Siadać.
- Proszę pana! - Zwycięstwo dla Uttamrao Jadvah.
Był pan w Phoolumbari i dał mi te pieniądze.
Czy są prawdziwe?
Policja twierdzi, że są fałszywe.
Pan mi je dał.
W Phoolumbari! Są prawdziwe?
Policja mówi, że są sfałszowane.
Nikt mi nie chce wierzyć.
Uderzyli Sudama. My tylko chcemy wrócić do domu.
Proszę zabrać te pieniądze i dać mi drobne.
Uderzyli Sudama. My tylko chcemy wrócić do domu.
Proszę. Niech pan mi da drobne.
- Budhi, idziemy. - Proszę pana!
- Zwycięstwo dla Uttamrao Jadvah. - Proszę je zabrać.
- Chciała pani uciec? - Puśćcie mnie.
Miałem zamiar was wypuścić.
Ale teraz was zatrzymamy, bo pani uciekała.
Do celi z nią.
Puśćcie mnie, proszę.
Budhi.
Ta staruszka oszalała.
Błagam, puśćcie nas.
Zabiorę ją na wieś, do domu.
Ona jest szalona.
Jej syn się powiesił, bo nie mógł spłacić długów.
Proszę nas puścić.
Wiedźma. Pozbawiła nas darmowej kolacji.
Bóg zesłał nam nowiutkie banknociki.
Mieliśmy zjeść kurczaka z curry.
Ale ta suka musiała uciec i wykrzykiwać te bzdury.
Co dokładnie krzyczała?
Prosiła pana Jadvaha o drobne zamiast tych banknotów.
I prosiła, żeby ją uwolnić.
Przypominała mu, że od niego dostała te pieniądze.
Była tam też ta reporterska szuja, Suresh Gamje.
Ten, co pisze dla Eagle's Flight.
Szmatławiec. Ale on jest dobry.
Ma nosa do afer.
Na szczęście przyszedł, kiedy zabieraliśmy już Budhi.
Inaczej Uttamrao byłby skończony.
Ale możemy wykorzystać to, że Gamje też tam był.
I obaj będą skończeni. Co wy na to?
Oznaczałoby to, że ta stara i chłopak mówią prawdę.
Jeśli ona złoży skargę, że Jadvah dał jej te lewe banknoty,
a chłopak jest świadkiem, Jadvah będzie miał kłopoty.
Damy Gamjemu nauczkę.
Utrzemy mu nosa. Za tę jego niewyparzoną gębę.
Ale kto zechce złożyć skargę?
Kto zechce walczyć z panem Jadhavem?
Ta Budhi złoży skargę, a my ją przyjmiemy.
Mamy podejrzanego, powódkę i świadka.
A tu mamy dowody.
Dawajcie tu tych dwoje. Spiszcie jej zeznania.
A jemu zostawcie kilka siniaków.
Witam. Co panów tu sprowadza?
- Czy zastaliśmy pana Jadvaha? - Jest w środku.
Proszę chwilę zaczekać.
Pan Jadvah prosi do środka.
Co się stało?
Co panów tu sprowadza o tej porze?
Jest problem.
Ta kobieta z Phoolumbari złożyła skargę na pana,
że rozdawał pan tam pieniądze.
Jaka kobieta?
Ta, co pojawiła się na moim wiecu?
Ta stara wiedźma złożyła skargę, a ty ją przyjąłeś?
Czy ci już zupełnie odbiło?
Był tam reporter z Eagle's Flight, Suresh Gamje.
Nie mogliśmy odmówić.
Ten Gamje to prawdziwy łajdak.
Syn tej kobiety popełnił samobójstwo rok temu.
Jego zdjęcia były w każdej gazecie.
Suresh Gamje też o nim pisał.
A teraz grozi, że napisze o tej skardze.
"Głosy za pieniądze. Pan Jadhav zapłacił matce samobójcy".
Dałem jej te pieniądze, bo jest biedna.
- Dlaczego poszła z tym do Gamje? - Ona do niego nie poszła.
Usłyszał jej krzyki podczas pańskiego wiecu.
Dziennikarze to oszuści.
Czekają, aż krowa podniesie ogon.
A potem robią aferę, że zwierzę nasrało.
Ile on chce?
Mówił coś o... 50 000 rupii.
Nie dałbym tylu pieniędzy nawet swojemu ojcu.
Chce 50...
Nie chcę żadnych problemów podczas tych wyborów.
Daj mu 25 000.
Musisz to załatwić.
Albo wyślę tego Gamje razem z tą babą
do jej syna samobójcy.
Wtedy nawet jeśli przegram, pieprzyć to.
A teraz pozbądź się tej skargi.
Albo i was załatwię, dranie!
Załatwimy to. Przyszliśmy z tym najpierw do pana.
Gamje chciał od razu iść z tym do komendanta.
Ale powiedziałem, że najpierw porozmawiam z panem.
To my już pójdziemy.
Zaczekajcie.
- To nie jest konieczne. - Masz, dla dzieci.
Spraw, bym wygrał te wybory. A potem się z nimi rozliczę.
Spieprzajcie.
Poobijałeś trochę tego Sudama?
Shinde, ściągnij pas.
Dawno nie ćwiczyłeś, pora odświeżyć sobie pamięć.
Chodź ze mną.
Muszę spisać twoje zeznania.
Dajcie mi się napić. Zasłużyłem sobie.
Jeśli Gamje dotrze do Jadhava,
zepsują nam zabawę i cała robota pójdzie na marne.
Zamknijcie się.
Myślicie, że Jadhava obchodzą te pieniądze?
Więcej płaci za noc z prostytutką.
Pijcie wódkę i jedzcie kurczaka.
Zajmę się tym dziennikarzem, kiedy przyjdzie pora.
Biedaku, tak cię pobili.
Dranie.
Żeby pozdychali.
To przeze mnie cierpisz.
Tak jak mój mąż.
Zniszczyłam go.
Potem mój syn...
Zabiłam go w kwiecie wieku.
A teraz ty...
Masz przeze mnie kłopoty.
- Trzymaj się ode mnie z daleka, proszę. - Budhi.
Ja jestem wszystkiemu winna. Zostaw mnie, albo będziesz następny.
- Proszę cię, odejdź. - Budhi...
Nie wiń siebie.
To nam było pisane.
Bogini fortuny nie błogosławi nam.
Nie chce mieszkać w naszych domach.
Napij się.
Mam nadzieję, że go nie oszczędzałeś.
Wszyscy muszą doświadczyć naszej gościnności.
Źle by to o nas świadczyło.
Unieście kieliszki za zwycięstwo Uttamrao.
Budhi...
bogini fortuny przynosi szczęście, ale też i problemy.
Shinde, podaj mi skargę tej kobiety.
Ja ją mam?
W kieszeni. Wyciągnij.
Proszę.
Co to jest?
To papieros wart 25 000 rupii.
Ashkya.
Obudź się.
Stara i chłopak nawiali.
Shantya, obudź się.
Kto zostawił otwarte drzwi?
Będziemy mieć kłopoty.
Jeśli Gamje ją odnajdzie, to po nas.
Gamje codziennie rano je śniadanie na rynku.
Są na zewnątrz.
Myją się.
Zamów herbatę. Dla nich też.
Nie jedli nic od wczoraj.
My najedliśmy się na ich koszt, a oni głodowali.
- Wszystko przez alkohol. - Zgadza się.
Lubisz odprawiać kazania z rana.
Ale w nocy lubisz grzeszyć.
Idź zamów tę herbatę. I świeży chleb.
To dla pani. Banknot tysiącrupiowy.
To też dla was. Na autobus.
Kiedy już się najecie, wynoście się.
Wracajcie na wieś.
Prosto do Phoolumbari.
I żebym nie widział was w Digras aż do zakończenia wyborów.
Jeśli piśniecie o tym komukolwiek, osobiście się wami zajmę.
A teraz wynoście się.
Chodźmy, moje dziecko.
Współczujemy tym biedakom.
A oni są aroganccy. Nawet nie wzięła tych 50 rupii.
Przynieś tę herbatę.
Wracajmy do domu.
Moja synowa i wnuki muszą się niepokoić.
Pewnie się zastanawiają, gdzie zabrałam ich męża i tatę.
Kiedy dotrzesz do domu, mogę umierać.
Dlaczego masz umierać tak młodo?
Przed tobą są jeszcze wesela wnuków.
I wybory.
Wzięłaś pieniądze. Nie pójdziesz oddać głosu?
Autobus numer 8068 z Digras do Phoolumbari,
przez Lohi i Dolari, odjedzie ze stanowiska numer trzy.
Autobus numer 6021, do Dara i Karanja Lad,
przez Digras i Manora, odjedzie ze stanowiska czwartego.
Proszę dwa bilety do Phoolumbari.
Proszę pani!
Proszę zabrać zdjęcie syna.
- A pieniądze? - Zapłaci pani następnym razem.
FILM DEDYKUJĘ MOIM DZIADKOM
Tekst: Robert Prusakowski